Aanbellen bij... Rob en Wil

Editie 44
Deurbel.jpg

Ben je ook zo nieuwsgierig naar je stadsgenoten? Editie070 trekt de Haagse wijken in met een stoutmoedige vraag: mogen we even binnenkomen? Vandaag bellen we aan in Rustenburg-Oostbroek bij muziekliefhebbers en spillen in de wijk Rob (68) en Wil (65) Lejewaan. 

Meneer opent deur.jpg

We zijn nog geen vijf minuten in de huiskamer van Rob en Wil Lejewaan aan de Terletstraat en de namen van lokaal, nationaal en internationaal bekende muzikanten en rockbands vliegen je om de oren. Het echtpaar woont dan ook al 46 jaar in een wijk waar muziekgeschiedenis is geschreven.

Indorocker Willy Wisskink, Hans van Eijk en Johnny Lion van de Jumping Jewels, Harry Koster van de Black Dynamites, Joop Onk van de Jumping Jewels: allemaal groeiden ze op in de Haagse Zuiderparkbuurt. En natuurlijk niet te vergeten bassist Rinus Gerritsen en toenmalig drummer Fred van der Hilst van de Golden Earring. ‘In onze slaapkamer waren de eerste repetities van de Golden Earring’, vertelt Rob trots. ‘We wonen in een historisch huis.’

Koffie halen.jpg
Zoon Patrick heeft net thee gezet.

Het loopt uit de hand

Als we aanbellen zijn Rob en Wil net klaar met eten. Zoon Patrick (43) zet thee. Hij is eigenaar van tabakswinkel Het Prijspaleis op de hoek en woont een blokje verder. ‘Hij eet hier twee dagen in het jaar niet’, grapt Rob, die ook regelmatig in de winkel staat. ‘Ach, ik kook toch’, zegt Wil. ‘En als ze daar in de winkel klaar zijn, is het vaak al tien voor zes.’ Zo ook vandaag. Mensen die nog gauw voor sluit wat komen halen, op de valreep even komen kletsen. Of zoals Patrick het zegt: ‘Het liep weer flink uit de hand.’ Een uitspraak die deze avond vaker zal vallen bij vader en zoon. En altijd gepaard gaat met een glimlach. In huize Lejewaan is 'uit de hand lopen' iets goeds.

Muziek in het Zuiderpark

Rob en Wil komen allebei uit het onderwijs. Rob is inmiddels met pensioen en Wil neemt morgen afscheid van haar klas. Na de zomer gaat ze ook met pensioen. Ze vindt het niet erg. ‘Ik heb dan geen verantwoordelijkheid meer voor een eigen groep. Ik werk in het speciaal basisonderwijs, dus dat is best heftig. Maar de leuke dingen blijf ik doen. Sinterklaasfeesten, schoolreizen, kampen, kerst.’ Want al zolang Rob en Wil elkaar kennen zit het organiseren van activiteiten hen in het bloed.

Echtpaar bij de vissenkom.jpg
Rob en Wil begonnen een muziekgroep voor gehandicapte kinderen.

Toen ze elkaar ontmoetten speelde Rob in een bandje. Hij repeteerde in het Zuiderparkzwembad. Wil was met een groepje gehandicapte kinderen in het zaaltje ernaast. Rob: ‘De kinderen kwamen bij ons kijken. Ze vonden de muziek leuk. En ik haar.’ Van het een kwam het ander. Niet alleen kregen Rob en Wil een relatie. Ze begonnen ook een muziekgroep voor gehandicapte kinderen.

Dit was weer zo’n idee dat uit de hand liep, glimlacht Rob. ‘Ik heb een bende trommels van een failliet fanfarekorps gekocht. Op zaterdagen gingen we spelen in het Zuiderpark. Wil: ‘We hebben zelfs een keer opgetreden op een festival in Breda. Met een bus vol gingen we erheen.’ Rob kijkt er dankbaar op terug. ‘Die kinderen zijn heel eerlijk. Ze zeggen het ook rechtstreeks in je muil als je vals zingt.’ Maar aan alles komt een einde, zegt Rob. ‘Dat is het enige dat je zeker weet. Daarom hebben we die hangen.’ Hij wijst naar een tegeltje boven de open haard. ‘Geniet van het leven, het duurt maar even’, staat erop.  

Tegeltje aan de muur. Rob kreeg een armband van één van zijn muziekvrienden.

Het kleinste bevrijdingsfestival

Inmiddels zijn er weer andere uit de hand gelopen projecten op het toneel verschenen. Zo gaan ze binnenkort met een groep liedjes zingen voor ouderen op stadsboerderij Kakelhof, Patrick op de piano en Rob als cameraman. Samen met vrijwilligers en bewoners van een bejaardentehuis in de buurt. ‘Iedereen die meezingt krijgt een bloemetje.’

Op het grote tv-scherm laat Patrick de video van vorig jaar zien. Een man in een rolstoel beweegt en zingt mee op de muziek. Rob: ‘De verpleegster zei dat hij normaal helemaal niets doet. Als je maar één zo iemand hebt, is het de moeite al waard. Dat is wat muziek met mensen kan doen. Het levert geen cent op, maar is wel heel gezellig.’

Familie kijkt tv.jpg
Op TV-scherm kijkt de familie naar de optredens van vorig jaar.

Zo zit de familie Lejewaan ook achter het ‘kleinste bevrijdingsfestival’ van Nederland, dat sinds zes jaar plaatsvindt voor Het Prijspaleis. Patrick: ‘We begonnen zes jaar geleden met vijf muzikanten en zes man publiek.’ Maar op de video die ze aanzetten van dit jaar is het al een echte festivaldrukte.

Fans in de portiek

In 2017 vond er een bijzondere aflevering van het bevrijdingsfestival plaats, toen een muurtekst boven de portiek naast hen werd onthuld. ‘De hele Terletstraat werd ervoor afgezet, zo druk was het.’ We gaan naar buiten om de tekst te bewonderen. ‘It’s always good to be back home’, staat er in gouden letters boven de portiektrap. Een songtekst van de Golden Earring, bij het huis waar het allemaal begon.

Gezin voor huis met slogan.jpg
'It's always good to be back home'.

Rob: ‘Rinus woonde op nummer 13, wij op nummer 19. Ik had toen een drive-in discotheek. Dan liep ik ‘s avonds de trap op met mijn boxen, terwijl Rinus terugkwam met zijn basgitaar.’ In de benedenwoning, het huis waar Rob en Wil nu wonen, woonde Freddy van der Hilst, de eerste drummer van de Golden Earring. ‘Tijdens repetities in zijn kamer ging het schuifraam naar de portiek open. Er stonden vaak allemaal fans te luisteren.’

Den Haag beatstad

Voor de familie Lejewaan was en is de wijk onlosmakelijk met muziek verbonden. ‘Er zit hier iets in de grond. Aardstralen ofzo’, zegt Rob. En zoals muziek in de wijk zit, zit het ook in de familie. De vader van Rob trad op met blokfluit en viool, Rob was gitarist en zanger. Patrick speelde al vanaf zijn vierde piano. Nu treedt hij vaak op met drummer Rooie Ruud van de Nunspeetlaan en bands in wisselende samenstellingen bij allerlei festivals. Vanaf zijn scootmobiel maakt Rob filmpjes van de optredens en zet ze op YouTube. Eén ding gaat ze wel aan het hart. Patrick: ‘Er zijn steeds minder plekken om op te treden. Er wordt veel moeilijker gedaan over geluidsoverlast. Dat is voor een Beatstad als Den Haag jammer. Terwijl hier zoveel talent rondloopt.’ Rob: ‘Den Haag is een bruisende muziekstad. Maar als de dop er niet goed op zit, gaat de prik eruit.’

Meer Editie070?

Wil je meer verhalen lezen over de stad? Bekijk dan ook de andere verhalen op Editie070.

Aanbellen bij... Rob en Wil

Gepubliceerd op 27 juli 2018 Geschreven door Irene de Pous Fotografie door Valerie Kuypers

Heb jij een idee voor een verhaal op Editie070?

Editie 44

27 juli 2018
Alle edities Sluiten X
Meer artikelen?
44