Aanbellen bij... Anita Hagen

Editie 42
zwaai ipv deurbel .jpg

Ben je ook zo nieuwsgierig naar je stadsgenoten? Editie070 trekt de Haagse wijken in met een stoutmoedige vraag: mogen we even binnenkomen? Vandaag worden we op het volkstuinencomplex Eigen Arbeid ontvangen door Anita Hagen (40) en haar kinderen Fien (8) en Sophia (1).

‘Moestuinieren. Hartstikke leuk. Maar dan wel bij een ander’, zegt Anita lachend. Vijf jaar geleden begon ze er nog vol goede moed aan. Ze beplantte een stukje grond met bonen en boerenkool. ‘Het leek me mooi om te zien hoe het groeit.' Maar in de eerste boerenkolen stikte het van de rupsen. Ze besloot dat ze toch meer van de bloemen is. ‘Die zie je ook groeien en bloeien, maar er gaat minder mis.’

welkom handdruk.jpg


Op een zonnige woensdagavond verwelkomt Anita ons in haar tuin op het Volkstuinencomplex Eigen Arbeid, aan de rand van Mariahoeve. Op de achtergrond raast de Landscheidingsweg, het is spitsuur. Toch lijkt de drukte op Eigen Arbeid ver weg. De rozen, jasmijn, lavendel: alles bloeit en geurt. De kleine Sophia probeert vanaf de arm van haar moeder aan een jasmijn te ruiken. In plaats van snuiven, blaast ze heel hard tegen de bloem. ‘Kijk!’, zegt Anita even later tegen haar dochter Fien en wijst naar de slootkant naast hun tuin. ‘Een haas.’

in de bloementuin.jpg
Anita: 'Ik kan hier een hele tuin samenstellen die op een bos bloemen lijkt.'

Totale ontspanning

Een paar dagen in de week is Anita in haar volkstuin te vinden. Vandaag is het gezin iets later in de tuin, omdat Fien net een proefles hockey had bij HDM. ‘Maar meestal zijn we hier de hele woensdagmiddag. Dan kopen we croissantjes en zitten we hier heerlijk op een kleedje.’ Als researcher bij PwC zit Anita de hele dag tussen de schermen en rapporten. Haar huis in de Rivierenbuurt heeft wel een balkon, maar dat valt in het niet bij deze tuin van 200 vierkante meter. ‘Als ik hier kom is het totale ontspanning’, zegt Anita. 'De rust, de ruimte, het groen.' Ze wijst naar de border vol bloemen. ‘Ik kan hier niet alleen mijn eigen bos bloemen plukken, maar een hele tuin samenstellen die op een bos bloemen lijkt. Ik voel de wind, de zon. En als ik chagrijnig of gefrustreerd ben, helpt het me om onkruid te wieden.’ Fien lacht: ‘Omdat je dan kracht moet zetten.’

onderonsje op de bank.jpg
Anita: 'In het tuinhuisje is het totale ontspanning'

Grove arbeid

Anita's vriend sluit ook regelmatig aan. Hij zal straks komen voor het eten - hamburgers. Toch is het echt haar tuin, van idee tot inrichting. 'Toen ik de tuin kreeg stond het onkruid kniehoog. Het huisje was donkerbruin, het leek net een doodskist.' Anita schilderde alles over, haalde het lage plafond eruit en een tuinploeg van het volkstuinencomplex hielp het onkruid weg te halen. Ze zaaide gras en legde de bloemenborders aan. Nu is het helemaal haar ‘toevluchtsoord’. In het huisje hangen ingelijste droogbloemen uit de tuin. Twee uur per week wiedt ze al het onkruid weg. ‘En voor het grove, uitvoerende werk, spitten en sjouwen, helpt mijn vriend', lacht Anita. Of zoals haar buurman op Eigen Arbeid wel eens grapt, met een knipoog naar de naam van het complex: ‘haar tuin, mijn arbeid.’

kleine in kinderstoel.jpg
Als een echte grote meid zit Sophia op een stoel.

Van oost naar west

‘Ik groeide op aan ‘het andere einde van de A12’, op het platteland bij Didam’, vertelt Anita als we aan het eettafeltje gaan zitten. Fien ploft met een tijdschrift op een bed en Anita zet Sophia op een stoel. ‘Zo, als een echte grote meid.' Sophia denkt daar anders over. ‘Op je billen’, Anita zet haar steeds weer terug. ‘Waar was ik ook alweer gebleven? O ja, vroeger was ik altijd buiten, aan het rennen en spelen tussen het mais en de sloten. Ik vond het heerlijk.’ In de loop van haar leven is ze steeds verder naar het Westen opgeschoven: in Deventer volgde ze de opleiding tot bibliothecaris, voor haar werk verhuisde ze daarna naar Utrecht. Toen ze in 2003 bij het ministerie van Onderwijs aan de slag kon dacht ze: dan kan ik net zo goed in Den Haag gaan wonen.

In Den Haag vindt ze het fijn wonen. ‘Het was heerlijk om in het oosten op te groeien, maar het kon ook benauwend zijn. Iedereen kent je en weet wat je doet. En niet alleen wat jíj doet, ook wat je ouders hebben gedaan, en je grootouders. Hier in de stad kun je vrij anoniem wonen, dat vind ik prettig.’ Alleen het buiten zijn miste ze. Daarom besloot ze zich in te schrijven bij Eigen Arbeid. Na een jaar wachten kon ze haar tuin aanleggen. ‘Hier merk je niet dat het druk is.’

aan de keukentafel.jpg
Het tuinhuisje geeft Anita het gevoel van 'buiten zijn'.

Sloten uitgraven

Met de wachtlijsten valt het inmiddels erg mee. Er is zelfs een aantal tuintjes direct beschikbaar. ‘We hebben daarover juist een oproep geplaatst op de website van Eigen Arbeid. Ik ben een van de vrijwillige websitebeheerders.’ Eigen Arbeid is de oudste volkstuinenvereniging van Den Haag en werd in 1917 opgericht door Haagse politieagenten. De zelfgebouwde groenten waren een mooie aanvulling op hun lage loon. ‘Na meerdere verhuizingen in Den Haag zijn in 1984 hier in de weilanden de tuinen aangelegd', vertelt Anita. ‘De eerste generatie, nu in de 70, is er nog steeds. Zij hebben zelf de sloten gegraven en de huisjes gebouwd. Het is een hele hechte community. De nieuwe aanwas bestaat vooral uit mensen die tegen hun pensioen aanzitten en jonge gezinnen.’

Fien plukt de aardbeien. Het is een goeie oogst dit jaar.

Een goeie oogst

Dan is er genoeg gekletst. Het is hoog tijd de aardbeien te oogsten. Want ze houdt dan niet van moestuinieren, het veldje aardbeien is de uitzondering op de regel. ‘Die smaken zoveel lekkerder dan uit de winkel. Kijk, je moet de hele rode hebben', zegt ze. Fien kruipt langs de rijen en plukt de grootste en roodste aardbeien. Sophia steekt er alvast ééntje in haar mond. Of beter gezegd: smeert er eentje óm haar mond. Ze smaken verrukkelijk. Hoe weet ze eigenlijk hoe dat moet, tuinieren? ‘Ik lees al 20 jaar tuintijdschriften. En als ik het echt niet weet, dan bel ik mijn ouders. Die hebben een hele grote moestuin.’

aardbeien plukken.jpg
Hoog tijd voor het oogsten van de aardbeien.

Meer Editie070?

Wil je meer verhalen lezen over de stad? Bekijk dan ook de andere verhalen op Editie070.

Aanbellen bij... Anita Hagen

Gepubliceerd op 29 juni 2018 Geschreven door Irene de Pous Fotografie door Valerie Kuypers

Heb jij een idee voor een verhaal op Editie070?

Editie 42

29 juni 2018
Alle edities Sluiten X
Meer artikelen?
42